Historia Parafii pw. Świętego Mikołaja i Matki Boskiej Szkaplerznej

Pierwsza wzmianka o Korytach pochodzi z około 1335 roku. Na początku XVI wieku wieś należała do rodu Koryckich. Właścicielem był Jan Korycki, który zmarł w 1510 roku, a wieś podzielili między sobą jego dwaj synowie Andrzej i Jerzy Korycki. Andrzej swoją połowę Koryt zamienił w 1516 roku z księdzem Bartłomiejem Koźmińskim na należące do niego dobra. Jerzy Korycki natomiast władał swoimi włościami do 1530 roku. Zapewne to właśnie on był fundatorem i kolatorem budowy miejscowego drewnianego kościoła, co miało miejsce około 1514 roku. Prawdopodobnie w tym samym roku utworzona została parafia korycka pod wezwaniem św. Mikołaja. Około 1520 roku do parafii należały cztery miejscowości: Koryta (Coritha), Korytnica, Ligota oraz Trzebowa.

W 1530 roku Koryta nie należały już do rodu Koryckich – władali nimi kolejni właściciele. W XVII wieku na kartach dziejów Koryt w latach 1623–1773 pojawili się następni właściciele (Żychlińscy, Śniecińscy, Korytkowscy). Około 1773 roku właścicielem Koryt został dotychczasowy posesor zastawny Jan Trzebiński. Prawdopodobnie przed 1775 rokiem przeprowadzono gruntowny remont świątyni. Plebanem koryckim był wówczas Szymon Cerekwicki, który w 1775 roku wraz z dziedzicem Janem Trzebińskim prowadził ustalenia w sprawie uposażenia miejscowego kościoła. W tym samym roku biskup poznański ksiądz Franciszek Ksawery Rydzyński dokonał uroczystej konsekracji drewnianej świątyni i ołtarza, wyłączając je z użytku świeckiego i przeznaczając jedynie na kult Boży.

Zapewne już w II połowie XVIII wieku kościół w Korytach był ośrodkiem kultu Matki Boskiej Szkaplerznej. W 1776 roku wykonano rokokowy ołtarz boczny, natomiast drugi ołtarz boczny (pw. Matki Boskiej Szkaplerznej) datowany jest na pierwszą połowę XVIII wieku, a ołtarz główny na drugie ćwierćwiecze XVIII wieku. W 1804 roku proboszczem parafii został ksiądz Teodor Mixtacki, którego staraniem zapewne około 1810 roku rozebrano drewniane prezbiterium i pobudowano nowe, murowane.

W 1837 roku proboszczem został Stanisław Cichosz. Po jego śmierci funkcję tę pełnił ksiądz Sylwester Stojanowski (od 1861 roku jako kuratus, a następnie do 1886 roku jako proboszcz). To za jego czasów, w latach 60. XIX wieku, rozebrano drewnianą XVI-wieczną nawę i pobudowano murowaną o cechach neoklasycystycznych, dostawioną do istniejącego już murowanego prezbiterium. W 1890 roku do bocznego ołtarza J. Markowski namalował obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Na początku XX wieku wykonano eklektyczne stacje Drogi Krzyżowej, a w 1953 roku Wacław Piotrowski stworzył nową polichromię.

W 1997 roku Biskup Stanisław Napierała poświęcił nowo zbudowany kościół filialny v Ligocie pod wezwaniem Błogosławionego Biskupa Michała Kozala. Obecnie do parafii należy pięć miejscowości: Koryta, Bugaj, Trzebowa, Ligota, Korytnica. Na wyposażeniu wnętrza świątyni znajduje się 26 ruchomych obiektów zabytkowych wpisanych do rejestru zabytków Województwa Wielkopolskiego.

Znak Szkaplerza

Szkaplerz noszony obecnie jako wierzchnia część habitu przez wiele rodzin zakonnych, wywodzi się z fartucha używanego w czasie pracy w celu ochrony pozostałych części ubioru. Zakładało się go przez głowę. Jeden płat materiału opadał na plecy, a drugi na piersi.Łacińskie słowo scapulae oznacza barki, ramiona, plecy.W taki fartuch można było wytrzeć zabrudzone ręce czy też podtrzymać nim jakąś brudną rzecz.Może więc zadziwić fakt, że Maryja wybrała na swój znak część stroju zakonnego. W Jej decyzji odbija się niepojęta dla człowieka mądrość Ojca, który „wybrał to, co głupie w oczach świata, i to co niemocne, i to co nie jest szlachetnie urodzone, aby zawstydzić mędrców, mocnych poniżyć”{1Kor 1,27-28}.
Historia Szkaplerza jako znaku Maryi i związanego z nim nabożeństwa wyrasta z aktu zawierzenia karmelitów bosych osobie Maryi.Angielski karmelita Szymon Stock modlił się usilnie do Matki Jezusa. W odpowiedzi Maryja ukazała mu się w nocy z 15. na 16. lipca 1251 r. w otoczeniu aniołów. Wskazała na jego szkaplerz i ustanowiła go znakiem swej matczynej opieki.Uczyniła to słowami: „To będzie przywilejem dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia wiecznego”.
Nabożeństwo szkaplerzne, praktykowane początkowo we wspólnotach karmelitańskich,bardzo szybko rozpowszechniło się wśród ludzi świeckich i duchowieństwa.

Szkaplerz w nauczaniu Kościoła
Nabożeństwo szkaplerzne stanowi jedną z wielu dróg prowadzących do Jezusa przez Maryję.Kościół Katolicki zaliczył go do sakramentaliów i zatwierdził związane z nim nabożeństwo.
Co to znaczy, że Szkaplerz jest sakramentalium? Sakramentalia to wybrane przez Kościół poświęcone przedmioty oraz błogosławieństwa i modlitwy, które są nośnikiem łaski. Dzięki nim prawie każde wydarzenie życia odpowiednio usposobionego wiernego zostaje uświęcone przez łaskę wypływająca z misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.Do sakramentaliów należą na przykład: różaniec,droga krzyżowa,lektura Pisma św., krucyfiks, obrazy Chrystusa, Maryi i świętych, poświęcone medaliki, a także woda święcona.Skuteczność tych znaków i modlitw nie jest automatyczna, ale zależy od wiary i gorliwości.

Łaski związane z praktyką nabożeństwa szkaplerznego
Kościól związał Szkaplerz z dwiema łaskami, tak zwanymi przywilejami szkaplerznymi.

• Pierwsza- Szkaplerz gwarantuje szczególną opiekę Maryi w trudnych sytuacjach i niebezpieczeństwach doczesnego życia.
• Druga- w znaku Szkaplerza Maryja obiecała szczęśliwą śmierć i zachowanie od wiecznego potępienia.

Jak uzyskać łaski związane z nabożeństwem szkaplerznym?
Nabożeństwo szkaplerzne, tak jak każde inne nabożeństwo maryjne aprobowane przez Kościół, ma dwa składniki. Pierwszy to łaska, której Maryja chce udzielić, drugi to nasza współpraca z łaską.

1. Naśladować Maryję w wypełnianiu woli Bożej.
2. Nosić nieustannie jej znak- szkaplerz lub medalik.
3. Troszczyć się o dobro wszystkich ludzi, czyli wypełniać przykazanie miłości bliźniego.
4. Odmawiać naznaczoną modlitwę.

Maryja odziewając nas swoją szatą wyraża głębię matczynej miłości względem pielgrzymujących przez doczesność dzieci Boga. Poprzez trud naśladowania Jej w tym znaku pomaga skutecznie zrzucać szatę grzechu mieszkającego w nas „starego człowieka”. Oznajmia,że noszący szkaplerz staje się Jej własnością. Staje się w Jej oczach kimś drogim ze względu na przyjęcie daru Jej duchowego macierzyństwa. Przyodziewa szkaplerzem jakby duchową zbroją, dzięki której skuteczniej możemy toczyć walkę z grzechem. Potwierdza,że w jakiś niepojęty dla nas sposób tajemnica doczesnych i wiecznych losów człowieka zostaje zapieczętowana w Jej sercu, a czyż możemy znaleźć bezpieczniejsze miejsce zanim spoczniemy w Sercu Ojca?